آخر هفته و شمال 27 تا 30 اسفند

و این بار بعد از تقریباً دو ماهی رفتیم شمال و تب دیدار خانواده ی همسر جان برای آرادی چند برابر شده بود و حسابی هم دلتنگ. چهارشنبه صبح زود بود که از خونه راهی شدیم هرچند که آراد رو به سختی از خواب بیدار کردیم و از هر فن و روشی استفاده کردیم تا اینکه گفتم آرادی پاشو میخوایم برینم شمال. همین که اینو گفتم آراد به سرعت برق از جاش پرید و گفت لباس بپوش بلیم .

این بار هم پدر و مادر عزیزتر از جان با ما همراه بودند (برای مراسم ختم پدربزرگ یوسف) و چون خیلی عجله داشتیم تا قبل از ظهر برسیم در راه هیچ توقفی نداشتیم و کل مسیر رو یه کله تا شمال تازوندیم و وقتی رسیدیم از شدت دست درد و پادرد دیگه توانی نداشتم.

پ. ن: به خاطر همراهی مامان و بابا صندلی آراد رو برداشته بودم.

بعد از شرکت در مراسم ختم (البته خیلی کوتاه بودیم) دیداری هم از برادر زن دایی مهربان داشتیم(دایی جلال) و جویای احوال ایشان شدیم و تقریباً ساعت 4:30 بود که رسیدیم به مقصد. از هوا که هرچه بگویم کم گفتم بارون بارون بارون و آرادی فقط یه نیم ساعتی فقط تو حیاط بود و مابقی رو هم در خانه به سر برد.  این بار ولی یه لطف شبکه پویا کنترل کردنش در منزل کمی راحت تر شده بود . ناگفته نماند که اینجانب هم در کل روز در کنار ایشان حضور داشتم و در بیشتر اوقات هم همسر جان بودند به جز یکی دو ساعتی که آن هم برای خرید وسایل آراد و ..... راهی بیرون شدند.

بماند که شب از شدت خستگی راه و این بقل و اون بقل شدن و بوس کردن و..... موقع شام خوردن چورت میزد و میگفت: مایا بخوابم و در کمال ناباوری برای اولین بار وقتی ما شمال بودیم آرادی ساعت 9:45 خوابید و تا خود صبح هم از جاش تکون نخورد.

                              ادامه مطلب رو حتماً ببینید

و اما چه بگویم از صبح روز بعد که وقتی از خواب بیدار شد شروع کرد به سرفه کردن و تقریبا نیم ساعتی هم ادامه داشت همسر جان هم بعد از طبابت خویش فرمودند که بدنش داغ هم هست و  با این تفاسیر استرسی بروجود من غلبه کرد که من را تا مرز دیوانگی میبرد . بعد از زنگ زدن به شادی و هماهنگی دختر دایی عزیز برای پزشک متخصصی که در شمال بود و صبحانه خوردن و ...... خدا رو شکر هم حال آراد بهتر شد و هم من برخویش مسلط شدم و همه چیز روبه راه شد.

جمعه صبح هم که بنا بود ناهار میهمان خواهر شوهر جان بشویم و نشد و فقط توقف کوتاهی کردیم و بازدیدی و راهی منزل دایی جان شدیم  تا به همراه پدر و مادر عزیز به تهران بازگردیم (بماند که در آن مسیر به خاطر بارندگی و گل و لای ماشین ما در گل فرو همی نشست و بماند که به چه سختی از آنجا رهایی یافتیم و بعد از تقریباً دوساعتی استراحت کردن راهی شدیم .

از بازگشت چه بگویم که هرچه گویم کم است. ماشینمون خراب شد و فرمون شروع کرد به لرزیدن و هیچ مکانیکی باز نبود و مجبور شدیم از اتوبان تغیی مسیر بدیم به داخل شهر و بعد از پیدا کردن یک مکانیکی باز و تقریباً دو ساعتی معطلی بالاخره طلسم شکسته شد و ما راهی تهران شدیم. در راه بازگشت باز هم بدون توقف آمدیم و بماند که آراد تا جایی که میتوانست مادر بینوا را اذیت و آزار نمود (بچه است دیگر خسته میشود از داخل ماشین ماندن و یکنواختی) و ساعت 7:30 بود که این سفر نه چندان دلچسب به پایان رسید.

آراد تازگی ها توجه ویژه ای به نوشته ها پیدا کرده است و بعد از دیدن هر دست خطی از من یا همسر جان میپرسد مایا ایجا شی نبشته؟؟؟؟ از تلویزیون گرفته تا در رو دیوار فکر کنم تقریباً کل سر درب های مغازه های رودبار رو دیروز براش خوندم .

دیشب وقتی بعد از شستشوی لباسها سبدش خالی شد آراد بابا ظفر رو صدا زد و گفت: بابا ظفر ببی کجا نبشستم!!!!!!!!!!

در پایان شب هم ساعت 11:30 به اتفاق همسر جان خوابیدند. البته من تقریباً 40 دقیقه قبلتر از شدت خستگی غش کرده بودم.